Πρόσφατα άρθρα

∆ΙΚΤΥΑ Η/Υ

By Lytos Andreas 4 έτη πριν
Αρχική σελίδα  /  Νέα απο το blog  /  ∆ΙΚΤΥΑ Η/Υ

1.1. Τι είναι ∆ίκτυο Υπολογιστών.

Ένα δίκτυο υπολογιστών είναι ένα σύστηµα επικοινωνίας δεδοµένων που συνδέει δύο ή

περισσότερους αυτόνοµους και ανεξάρτητους υπολογιστές και περιφερειακές συσκευές. ∆ύο

υπολογιστές θεωρούνται διασυνδεδεµένοι όταν µπορούν να ανταλλάσσουν µεταξύ τους

πληροφορίες.

1.2. Σκοπός των ∆ικτύων.

Τα δίκτυα δηµιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες που προέκυψαν από την

εξάπλωση της χρήσης των υπολογιστών.

Βασικός σκοπός της ύπαρξης των δικτύων είναι ο διαµερισµός των πόρων του συστήµατος

και η ανταλλαγή πληροφοριών κάθε µορφής (προγράµµατα, αρχεία, δεδοµένα). Πόροι του

συστήµατος µπορούν να είναι είτε υλικό (hardware), π.χ. υπολογιστές, εκτυπωτές, plotters,

σκληροί δίσκοι είτε λογισµικό (software), π.χ. δεδοµένα, προγράµµατα εφαρµογών,

υπηρεσίες.

Τα προγράµµατα, τα δεδοµένα και οι συσκευές (σκληροί δίσκοι, εκτυπωτές, κλπ) είναι

διαθέσιµα σε οποιονδήποτε είναι συνδεδεµένος στο δίκτυο, ανεξάρτητα από τηφυσική του

θέση. Με τον τρόποαυτό επιτυγχάνεται εξοικονόµηση χρηµάτων, αύξηση της απόδοσης του

συστήµατος, κεντρικός έλεγχος και εύκολη επεκτασιµότητα.

Σε ένα δίκτυο µπορούµε να έχουµε ανταλλαγή δεδοµένων, προγραµµάτων, χρήση κοινών

βάσεων δεδοµένων, αρχείων, αποστολή µηνυµάτων (electronic mail).

Επιπλέον, ανεξάρτητα της τεχνολογίας, ένα δίκτυο είναι ένα πανίσχυρο µέσο επικοινωνίας

ανθρώπων που βρίσκονταισε διαφορετικά µέρη.

1.3. Αρχιτεκτονική των ∆ικτύων.

Ηαρχιτεκτονική των δικτύων καθορίζει τον τρόπο µε τον οποίο οι υπολογιστές και οι λοιπές

συσκευές συνδέονται µεταξύ τους για να σχηµατίσουν ένα σύστηµα επικοινωνίας που θα

επιτρέπει στους χρήστες να διαµοιράζονται πληροφορίες και συσκευές του δικτύου. Σε ένα

δίκτυο δεδοµένων περιλαµβάνονται:

1. ΤερµατικοίΚόµβοι.

Ελέγχουν τους πόρους του δικτύου (λογισµικό και υλικό).

2. Υποδίκτυα

Φυσικά µέσα µετάδοσης, πρωτόκολλα επικοινωνίας, τοπολογία, τερµατικοί κόµβοι, πόροι

που µπορούν να διαφέρουν πολύ ανά υποδίκτυο.

3. Συσκευές∆ιασύνδεσης

∆ιασυνδέουν τα ετερογενή υποδίκτυα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η επικοινωνία

τερµατικών κόµβων που βρίσκονται σε διαφορετικά υποδίκτυα.

1.4. Είδη ∆ικτύων.

Ι. Με βάση την γεωγραφική ανάπτυξη διακρίνονται σε :

∆ίκτυα ευρείας περιοχής (Wide Area Networks,WAN), που καλύπτουν αποστάσεις

µερικών χιλιοµέτρων (συνήθως άνω των 5 km) στην ίδια πόλη, µέχρι χιλιάδων χιλιοµέτρων

σε διαφορετικές πόλεις – κράτη – ηπείρους. Αποτελούνται από υπολογιστές,

τηλεπικοινωνιακές συσκευές καν γραµµές. Παραδείγµατα τέτοιων δικτύων είναι τα δίκτυα

των αεροπορικών εταιρειών,, τα τραπεζικά δίκτυα, τα δηµόσια δίκτυα δεδοµένων κλπ.

∆ίκτυα µικρών αποστάσεων ή τοπικά δίκτυα (Local Area Networks, LAN) που

καλύπτουν µικρές αποστάσεις (µερικών εκατοντάδων µέτρων ή λίγων χιλιοµέτρων) και

περιορίζονται στα πλαίσια µιας επιχείρησης. Ο διαχωρισµός τους από τα δίκτυα ευρείας

περιοχής οφείλεται στο ότι χρησιµοποιούν διαφορετικές τεχνικές λειτουργίας.

Πλεονεκτήµατα των τοπικών δικτύων.

• Μικρό κόστος ανά χρήστη. Μια ακριβή περιφερειακή συσκευή (π.χ. ένας εκτυπωτής

laser) ή προγράµµατα εφαρµογών αποτελούν διαµοιραζόµενους πόρους και

χρησιµοποιούνται από όλους τους χρήστες.

• Μεγάλη ταχύτητα µεταφοράς πληροφοριών.

• Επεκτασιµότητα.

• Βελτιστοποίηση της χρήσης των µηχανηµάτων.

• Υψηλό επίπεδο παρεχοµένων υπηρεσιών στους χρήστες του δικτύου.

• Συµβατότητα µε συσκευές κατασκευασµένες µεσυγκεκριµένα πρότυπα.

Αστικά ∆ίκτυα (Metropolitan Area Networks, MAN), που καλύπουν δίκτυα που δεν

ξεπερνούν τα σύνορα µιας πόλης. Είναι ταχύτερα από τα τοπικά δίκτυα και µπορούν να

µεταδίδουν εικόνα, φωνήκαι δεδοµένα αποδοτικότερα.

ΙΙ. Με βάση τον τηλεπικοινωνιακόφορέα εξυπηρέτησης διακρίνονται σε :

Ιδιωτικά δίκτυα (Private Networks). Ανήκουν εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικούς οργανισµούς

και χρησιµοποιούν είτε αποκλειστικές γραµµές επικοινωνίας δηµόσιων τηλεπικοινωνιακών

φορέων (leased lines) χωρίς να τις µοιράζονται µε άλλους χρήστες ή ιδιόκτητες γραµµές

επικοινωνίας.

∆ηµόσια δίκτυα (Public Networks) που εξυπηρετούν τις διασυνδέσεις µεταξύ

αποµακρυσµένων σηµείων. Χρησιµοποιούνται όταν η απόσταση είναι µεγάλη και

καθίσταται απαγορευτική, λόγω κόστους, η χρήση αποκλειστικών γραµµών ή όταν ο φόρτος

µεταξύ των σηµείων δεν είναι µεγάλος και επιτυγχάνεται έτσι µεγάλη ταχύτητα µεταφοράς.

ΙΙΙ. Με βάσητην τεχνικήπροώθησης της πληροφορίας διακρίνονταισε :

∆ίκτυα µεταγωγήςκαι∆ίκτυαΑκρόασης.

1.5. Υλοποίησητης∆ιασύνδεσης.

Για να επικοινωνήσουν δύο υπολογιστικά συστήµατα πρέπει να υπάρξει µεταξύ τους φυσική

και λογική διασύνδεση.

Ι. ∆ιασύνδεση σεΦυσικό επίπεδο.Ηδιασύνδεση επιτυγχάνεται χρησιµοποιώντας:

Φυσικό Μέσο Μετάδοσης. Είναι το µέσο ή ο φορέας που διακινεί την πληροφορία. Τα πιο

συνηθισµένα µέσα είναι το οµοαξονικό καλώδιο, το ζεύγος συνεστραµµένων καλωδίων και

οι οπτικέςίνες. Κάθε µέσο έχει τα δικά του φυσικά χαρακτηριστικά, εύρος ζώνης και ανοχή

στον θόρυβο επηρεάζοντας άµεσα τον τρόπο και την ταχύτητα µετάδοσης.

 

Τοπολογία ∆ικτύου. Καθορίζει τον τρόπο µε τον οποίο διασυνδέονται µεταξύ τους οι

συσκευές του δικτύου. Η πιο απλή είναι η σύνδεση σηµείο µε σηµείο. Οι υπόλοιπες

τοπολογίες χαρακτηρίζονται σαν δίκτυα ακρόασης, όπου κάθε κόµβος συνδέεται µε όλους

τους υπόλοιπους. Τέτοιες τοπολογίες είναι:

• αρτηρίας ή διαύλου (bus)

• δακτυλίου (ring)

• αστέρα (star)

• δένδρου (tree)

• δικτυωτή (mesh).

Μέθοδος πρόσβασης στο µέσο. Στα δίκτυα ακρόασης, όπου όλοι οι κόµβοι έχουν

πρόσβαση σε κοινό µέσο, απαιτείται µια µέθοδος που θα εξασφαλίζει ποιος κόµβος

µεταδίδει κάθεφορά. Οι βασικές µέθοδοι είναι 3 :

• µε ανταγωνισµό (π.χ. Ethernet)

• µε διαβούλευση (π.χ. Token Ring)

• µε πολυπλεξία (π.χ. Time Division Multiplexing)

Τεχνική Μετάδοσης και κωδικοποίησης των δεδοµένων. Η πληροφορία, προκειµένου να

µεταδοθεί, πρέπει να µετατραπεί στη µορφή που το µέσο µπορεί να µεταδώσει. Οι

κυριότερες τεχνικές µετάδοσης είναι:

• βασικής / ευρείας ζώνης

• ψηφιακού / αναλογικού σήµατος

• διαµόρφωση / αποδιαµόρφωση

• σύγχρονη / ασύγχρονη

Ταχύτητα µετάδοσης. Μετρείται σε bits/sec και εξαρτάται από το µέσο και την τεχνική

µετάδοσης, το εύρος ζώνης και τη µέθοδο πρόσβασης στο µέσο.

Εξοπλισµός διασύνδεσης. Είναι τα εξαρτήµατα που συνδέουν τις συσκευές µε το µέσο

επικοινωνίας.

ΙΙ. ∆ιασύνδεση σε Λογικό επίπεδο. Εκτός από τη φυσική διασύνδεση πρέπει να δηµιουργηθεί

µια λογική σύνδεση µεταξύ των κόµβων που θα επικοινωνήσουν. Η σύνδεση πρέπει να

περιλαµβάνει τις εξής λειτουργίες :

• αποκατάσταση σύνδεσης. Υλοποιείται µε µηχανισµούς λογικής σύνδεσης και ανεύρεσης

του κόµβου προορισµού µέσωδιευθυνσιοδότησης.

• µεταφορά δεδοµένων. Υλοποιείται µε λειτουργίες κατακερµάτισης της προς µετάδοση

πληροφορίας σε πακέτα δεδοµένων, µε την δροµολόγηση των πακέτων, την ανίχνευση

λαθών και την επαναµετάδοση, τον έλεγχο ροής και ακολουθίας των πακέτων και την

επανασυναρµολόγηση της πληροφορίας στον κόµβο προορισµού.

• τερµατισµός σύνδεσης. Υλοποιείται µε µηχανισµούς τερµατισµού της σύνδεσης.

Ολες οι διασυνδέσεις πραγµατοποιούνται µε τη χρήση πρωτοκόλλων επικοινωνίας τα

οποία, ανεξάρτητα της αρχιτεκτονικής που χρησιµοποιείται, οργανώνονται σε οµάδες.

 

1.6. Βασικά στοιχεία υλοποίησης δικτύων.

Ένα δίκτυο αποτελείται από τα εξής βασικά µέρη :

∆ιακοµιστής αρχείων (File Server). Είναι ο πυρήνας του δικτύου και συνήθως ένας πολύ

γρήγορος µικροϋπολογιστής που τρέχει το λειτουργικό σύστηµα του δικτύου και

διαχειρίζεται τη ροή των δεδοµένων. Είναι ο µεγαλύτερος υπολογιστής του δικτύου µε

µεγάλες αποθηκευτικέςικανότητες (συνήθως µε σκληρούς δίσκους µερικών GigaBytes) και

µεγάλη κεντρική µνήµη.

Μερικές από τις υπηρεσίες που παρέχει ο file server είναι:

αποθήκευση των προγραµµάτων του λειτουργικού συστήµατος του δικτύου καθώς και

βοηθητικών προγραµµάτων.

αποθήκευση των προγραµµάτων και των δεδοµένων των χρηστών του δικτύου.

διαχείριση του συστήµατος αρχείων, των διαµοιραζόµενων περιφερειακών συσκευών, της

δυνατότητας προσπέλασης των χρηστών και της ασφάλειας του δικτύου.

παρακολούθηση της λειτουργίας και της αποδοτικότητας του δικτύου.

Είναι πιθανόν να υπάρχουν περισσότεροι από ένας servers για να υποστηρίξουν όλες αυτές

τις λειτουργίες. Αυτοί αναφέρονται σαν dedicated servers (αφιερωµένοι servers) και

µπορούν να είναι:

• communication servers (επικοινωνιών). ∆ιαχειρίζονται τις συνδέσεις µεταξύ των κόµβων

του δικτύου καθώς και τις συνδέσεις µε άλλα τοπικά δίκτυα ή µεγαλύτερα συστήµατα

(mainframes) και παρέχουν τη δυνατότητα χρήσης ηλεκτρονικού ταχυδροµείου (e-mail).

• backup servers. Εξυπηρετούν τη λήψη αντιγράφων ασφαλείας των αρχείων και των

δεδοµένων.

• database servers. Αποθηκεύουν βάσεις δεδοµένων ή object-oriented πληροφορίες που

προσπελάσσονται από τους χρήστες.

• print servers. Εξυπηρετούν τις εκτυπώσεις στο δίκτυο δίνοντας το δικαίωµα στους

χρήστες να προσαρτώνται στους εκτυπωτές του δικτύου µέσωτων ουρών εκτύπωσης. Ο

print server εγκαθίσταται συνήθως στον file server ή σε κάποιον αφιερωµένο (dedicated)

σταθµό του δικτύου.

Σταθµοί εργασίας (workstations). Είναι προσωπικοί υπολογιστές µε το δικό τους

λειτουργικό σύστηµα συνδεδεµένοι φυσικά µε το διακοµιστή αρχείων µέσω καλωδίων και

καρτών επικοινωνίας. Οι χρήστες δεν χρησιµοποιούν τον file server απ’ευθείας, αλλά µόνον

µέσω των σταθµών εργασίας. Μερικές φορές, ένας σταθµός εργασίας αναφέρεται και σαν

κόµβος.

Κάρτες διασύνδεσης δικτύου (NIC – Network Interface Card). Για να είναι δυνατή η

σύνδεση, ο file server και κάθε σταθµός εργασίας περιέχει µια κάρτα διασύνδεσης δικτύου,

µέσωτης οποίας συνδέεται µε όλες τις υπόλοιπες συσκευές.

Κάθε κάρτα δικτύου σχεδιάζεται για ένα συγκεκριµένο τύπο δικτύου π.χ. Ethernet, FDDI,

token ring κλπ. Λειτουργούν στο φυσικό επίπεδο του µοντέλου OSI καθορίζοντας

πρωτόκολλα για τα µηχανικά και ηλεκτρικά χαρακτηριστικά της διασύνδεσης.

Χρησιµοποιούν συγκεκριµένες µεθόδους για τη µεταβίβαση των πληροφοριών που

λαµβάνουν προς τον υπολογιστή (οι 4 µέθοδοι που αφορούν συστήµατα βασισµένα σε

επεξεργαστές Intel είναι : direct memory access, shared adapter memory, shared system

memory, bus mastering).

Η τοποθέτηση µιας κάρτας δικτύου απαιτεί προσοχή. Πρέπει η διεύθυνση µιας κάρτας

δικτύου να µην συµπίπτει µε άλλες όπως π.χ. της σειριακής ή της παράλληλης θύρας.

 

Περιφερειακές συσκευές, (εκτυπωτές, tapes κλπ).

Καλώδιο σύνδεσης. Τα συνηθέστερα καλώδια είναι τα χάλκινα καν των οπτικών ινών. Τα

χάλκινα είναι φθηνά και αποτελούν την πλειοψηφία των εγκαταστάσεων, ενώ οι οπτικές

ίνες κερδίζουν συνεχώς έδαφος, λόγω της µείωσης του κόστους, της απλοποίησης των

τεχνικών εγκατάστασης και της ανάγκης για ολοένα και µεγαλύτερη ταχύτητα. Υπάρχουν

τρεις τύποι χάλκινων καλωδίων : οµοαξονικό, συνεστραµµένου ζεύγους µε θωράκιση και

χωρίς θωράκιση.

1.7.Πρωτόκολλο επικοινωνίας.

Η λέξη «πρωτόκολλο» αναφέρεται στους κανόνες που ακολουθεί ένα δίκτυο για την

αποστολή ή λήψη δεδοµένων µεταξύ των κόµβων. Τα πιο δηµοφιλή πρωτόκολλα

επικοινωνιών είναι τα ARCnet, Token Ring, Ethernet. Τα πρότυπα των Token Ring (802.5)

και Ethernet (802.3) είναι αποδεκτά από διεθνείς οργανισµούς τυποποίησης (IEEE). Η

ύπαρξη των προτύπων βοηθά στη συµβατότητα ανάµεσα στους κατασκευαστές hardware

και software.

Η διαδικασία µετάδοσης δεδοµένων σε ένα δίκτυο περιλαµβάνει:

τον υπολογιστή – αφετηρία

το πρωτόκολλο επικοινωνίας

το µεταδότη

το καλώδιο µεταφοράς

το δέκτη

τον υπολογιστή – προορισµό

Ουπολογιστής – αφετηρία µπορεί να είναι οποιοσδήποτε υπολογιστής του δικτύου.

Το πρωτόκολλο επικοινωνίας αποτελείται από ολοκληρωµένα κυκλώµατα καθώς και από τα

προγράµµατα της κάρτας διασύνδεσης του δικτύου και είναι υπεύθυνο για τη λογική της

επικοινωνίας του δικτύου.

Ο µεταδότης στέλνει ηλεκτρικά σήµατα µέσα από το καλώδιο.

Οδέκτης λαµβάνει τα σήµατα και τα αποκωδικοποιεί για το µηχανισµό πρωτοκόλλου.

Η µετάδοση ξεκινά µε τον υπολογιστή που στέλνει ακατέργαστα δεδοµένα (bits) στο

µηχανισµό πρωτοκόλλου. Αυτός αναλαµβάνει να δηµιουργήσει πλαίσια δεδοµένων που

περιέχουν πεδία δεδοµένων, ελέγχου και της διεύθυνσης όπου θα αποσταλούν. Στη

συνέχεια, µετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήµατα και προωθούνται στο δέκτη όπου πάλι ο

µηχανισµός πρωτοκόλλου αναλαµβάνει να µεταβιβάσει τα δεδοµένα στον υπολογιστή-

προορισµό, αφού προηγουµένως ανιχνεύσει λάθη µετάδοσης και επιβεβαιώσει την ορθή

λήψη, µέσωτων πεδίων ελέγχου.

Από την όλη διαδικασία, γίνεται φανερό, ότι το πρωτόκολλο επικοινωνίας ελέγχει τη

λογική της επικοινωνίας του δικτύου.

Κάθε τύπος πρωτοκόλλου έχει πλεονεκτήµατα και µειονεκτήµατα, ανάλογα µε τον τρόπο

εγκατάστασης του δικτύου, το πλήθος των δεδοµένων που µεταφέρονται, τον αριθµό των

σταθµών εργασίας κλπ. Επιπλέον, το πρωτόκολλο που επιλέγεται επηρεάζει και το είδος της

καλωδίωσης που µπορεί να χρησιµοποιηθεί.

 

1.8. Λειτουργικό Σύστηµα ∆ικτύου.

Το λειτουργικό σύστηµα είναι το πρόγραµµα που διαχειρίζεται τους πόρους ενός Η/Ύ. Στους

πόρους περιλαµβάνονται:

• η µνήµη του υπολογιστή

• η είσοδος / έξοδος σε περιφερειακές συσκευές

• το σύστηµα αρχείων

• ηφόρτωσηκαι εκτέλεση προγραµµάτων εφαρµογώνστη µνήµη τουΗ/Ύ

• ο χρονικός προγραµµατισµός της CPU µεταξύ των προγραµµάτων εφαρµογών.

Ενα δίκτυο αποτελείται από πόρους, όπως σταθµοί εργασίας και εκτυπωτές, και συσκευές

επικοινωνιών, όπως διανοµείς, γέφυρες και πύλες. Το λειτουργικό σύστηµα δικτύου (NOS –

Network Operating System) είναι ένα σύνολο προγραµµάτων που διαχειρίζεται πόρους σε

µεγαλύτερη κλίµακα. Στους πόρους περιλαµβάνονται:

• η µνήµη τουΗ/Ύστον οποίο εκτελείται το NOS

• η είσοδος / έξοδος σε διαµεριζόµενες συσκευές δικτύου

• συστήµατα αποµακρυσµένων αρχείων, προσπελάσιµων από άλλους σταθµούς εργασίας

• ηφόρτωση και εκτέλεση κοινών προγραµµάτων εφαρµογών

• ο χρονικός προγραµµατισµός της CPU µεταξύ των διεργασιών

Από τα πιο γνωστά λειτουργικά συστήµατα δικτύων είναι:

• SNA της IBM, peer-to-peer, µε πρωτόκολλα APPC /ΑΡΡΝ

• UNIX, peer-to-peer, µε πρωτόκολλα TCP / IP

• Novell Netware, dedicated server, µε πρωτόκολλα επικοινωνίας IPX /SPX

• Windows NT και Windows for Workgroups, peer-to-peer, µε πρωτόκολλα επικοινωνίας

NetBIOS / NetBEUI ή TCP / IP.

2. ∆ΙΑ-∆ΙΚΤΥΟ (INTERNET)

To INTERNET είναι το «∆ίκτυο των δικτύων» µια συλλογή δηλ. από διασυνδεδεµένους

Η/Ύ και δίκτυα Η/Ύ που συνδέονται µεταξύ τους βάσει ενός συνόλου πρωτοκόλλων. Με τα

πρωτόκολλα αυτά γίνεται δυνατή η επικοινωνία µεταξύ υπολογιστών, πολλές φορές µη

συµβατών µεταξύ τους, που βρίσκονται σε διαφορετικά δίκτυα καθώς και η χρησιµοποίηση

των υπηρεσιών ενός από αυτών των δικτύων από τα υπόλοιπα.

To INTERNET διασυνδέει τοπικά δίκτυα που βρίσκονται σε εκπαιδευτικά ιδρύµατα,

νοσοκοµεία, βιβλιοθήκες, εταιρείες, διεθνείς οργανισµούς, ερευνητικά κέντρα κλπ. σε ένα

τεράστιο δίκτυο που διαρκώς επεκτείνεται. Το πραγµατικό του µέγεθος δεν µπορεί να

παρασταθεί, καθώς νέοι Η/Υκαι δίκτυα προστίθενται διαρκώς.

To INTERNET χρησιµοποιεί το πρωτόκολλο επικοινωνίας TCP/IP (Transmission Control

Protocol / Internet Protocol). To TCP χωρίζει το µήνυµα που θέλουµε να στείλουµε σε µικρά

πακέτα δεδοµένων και στη συνέχεια, όταν το µήνυµα φθάσει στον προορισµό του,

ανασυνθέτει το αρχικό µήνυµα από τα επιµέρους πακέτα. To IP χειρίζεται τις διευθύνσεις

των πακέτων δεδοµένων.

 

2.1. ΤΡΟΠΟΙ ΣΥΝ∆ΕΣΗΣ

1. Μέσω του εσωτερικού δικτύου του Πανεπιστηµίου.

Οι Η/Ύ του Πανεπιστηµίου είναι συνδεδεµένοι σε κάποιο τοπικό δίκτυο (LAN) µέσω

κάρτας δικτύου. ΚάθεΗ/Ύ έχει µία διεύθυνση µέσωτης οποίας συνδέεται στο Internet.

2. Μέσω του επιλεγόµενου τηλεφωνικού δικτύου (DIAL-UP).

Η τηλεφωνική γραµµή που φθάνει σε κάθε σπίτι είναι µια γραµµή dial-up και η σύνδεση που

γίνεται όταν καλούµε κάποιον αριθµό διαρκεί µέχρι να κλείσουµε το τηλέφωνο. Μια

σύνδεση dial-up µεταξύ δύο δικτύων θα µπορούσε να δηµιουργείται για µεταφορά

δεδοµένων και στη συνέχεια να διακόπτεται. Η υλοποίηση µιας σύνδεσης dial-up απαιτεί

την ύπαρξη ενόςΗ/Ύκαι ενός modem.

2.2 MODEMS

Τα Modems (Modulator / Demodulator) είναι συσκευές που χρησιµοποιούνται για

επικοινωνία δεδοµένων, συνδέοντας τους Η/Ύ στο δηµόσιο επιλεγόµενο τηλεφωνικό δίκτυο.

Μετατρέπουν (modulate) τα ψηφιακά σήµατα των υπολογιστών σε αναλογικά σήµατα που

µπορούν να «ταξιδέψουν» διαµέσου των τηλεφωνικών γραµµών. Ενα modem στην άλλη

άκρη της σύνδεσης αποδιαµορφώνει (demodulate s) τα ψηφιακά σήµατα πάλι σε αναλογικά.

Και τα δύο modems πρέπει να χρησιµοποιούν συµβατές τεχνικές επικοινωνίας που

υπακούουν σε γνωστά standards (CCITT V , ΜΝΡ). Η σύνδεση από τον Η/Ύ προς το

modem είναι η τυπική σειριακή σύνδεση RS-232, ενώ η σύνδεση από το modem προς την

τηλεφωνική πρίζα γίνεται µε RJ-11C.

Τα modems µπορούν να είναι εσωτερικά (internals) στονΗ/Υή εξωτερικά (Externals). Ένα

εσωτερικό modem είναι µια «κάρτα» (adapter) που τοποθετείται σε µια ελεύθερη θέση του

Η/Ύ. Ενα εξωτερικό modem είναι ένα µικρό κουτί που βρίσκεται εκτός του Η/Ύ και

συνδέεται µε αυτόν µέσωτης σειριακής θύρας επικοινωνίας.

Όταν ένα modem «καλεί» κάποιο άλλο, το modem «δέκτης» απαντά και γίνεται µια

ανταλλαγή σηµάτων που εγκαθιστά τις παραµέτρους της επικοινωνίας. Αποφασίζεται η

µέγιστη ταχύτητα ανταλλαγής δεδοµένων µεταξύ των δύο modems καθώς και η σχέση

συµπίεσης. Η ταχύτητα µεταφοράς δεδοµένων µετρείται σε bps (bits per second), Kbps και

Mbps. Συνήθεις ταχύτητες επικοινωνίας είναι 14400 Kbps, 28800 Kbps και 33600 Kbps.

Τα modems «υπακούουν» σε διεθνή standards τεχνικών και λειτουργικών προδιαγραφών

που είναι γνωστά σαν «V.» π.χ. V.22, V.34, V.42 . Τα περισσότερα περιλαµβάνουν τεχνικές

κωδικοποίησης και συµπίεσης των δεδοµένων ώστε το πραγµατικά µεταφερόµενο «ποσό»

δεδοµένων να είναι µεγαλύτερο.

Η χρήση των τηλεφωνικών γραµµών θέτει µερικούς περιορισµούς στο ρυθµό µεταφοράς

δεδοµένων :

• Τα τηλεφωνικά κυκλώµατα επικοινωνίας έχουν «εύρος ζώνης» (bandwidth) 300 – 3300

Hz . Ηπεριοχή αυτή είναι κατάλληλη για µεταφοράφωνής αλλά θέτει περιορισµούςστην

µεταφορά δεδοµένων.

• Εξ αιτίας της κακής ποιότητας των τηλεφωνικών συνδέσεων δεν µπορεί να

χρησιµοποιηθεί όλο το διαθέσιµο bandwidth για µεταφορά δεδοµένων.

• Το εύρος ζώνης διαιρείται σε δύο κανάλια για να µπορεί να υποστηρίξει τη δυνατότητα

των modems να εκπέµπουν και να λαµβάνουν σε διαφορετικά κανάλια (duplexing).

ΠΗΓΗ: WWW.ISTOTEXNIKI.GR

Category:
  Νέα απο το blog
this post was shared 0 times
 000
About

 Lytos Andreas

  (59 Νέα άρθρα)